ਗੁਰਬਾਣੀ ਸਾਡੀ ‘ਅਨੇਕਤਾ’, ‘ਦੂਜੇ-ਭਾਉ’ ਵਾਲੀ ਬਿਰਤੀ ਨੂੰ ਏਕਤਾ ‘ੴ ਸਤਿਨਾਮ’ ਵਲ ਪ੍ਰੇਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਲਪੱਗ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ‘ਵਿਤਕਰੇ ਤੇ ਸਿਆਣਪਾਂ’ ਨਾਲ, ਬਾਣੀ ਨੂੰ ਆਪੋ ਆਪਣੀ ‘ਰੰਗਤ’ ਚਾੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੀ ‘ਹਉਮੈ-ਵੇੜੀ’ ਅਲਪੱਗ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ‘ਭਰਮ ਭੁਲਾਵੇ’ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਅਰਥ ਕਢਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਆਪੋ ਆਪਣੇ ਫੋਕੇ ਦਿਮਾਗੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਬਾਣੀ ਦੇ ਅਰਥ ਤੇ ਵਿਖਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਬਾਣੀ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਤੇ ‘ਅੰਤ੍ਰੀਵ ਅਨੁਭਵੀ ਗਿਆਨ’ ਤੋਂ ਕੋਰੇ ਤੇ ਅਣਜਾਣ ਹੋਣ ਕਾਰਣ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਝੇ ਆਤਮਿਕ ਭਾਵਾਂ, ਅਰਥਾਂ ਦਾ ‘ਟਾਲ ਮਟੋਲ’ ਹੀ ਕਰ ਛਡਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਭੋਲੀ ਭਾਲੀ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਦਿਮਾਗੀ ਗਿਆਨ ਦੇ ਭਰਮ-ਭੁਲਾਵੇ ਅਥਵਾ ਭੰਬਲ-ਭੂਸਿਆਂ ਵਿਚ ਫਸਾਈ ਰਖਦੇ ਹਾਂ ।

ਇਹੋ ਕਾਰਣ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੇ ਆਤਮਿਕ ਚਾਨਣ, ‘ਜੀਵਨ ਸੇਧ’ ਤੇ ਅਗਵਾਈ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ ਤੇ ਸਾਡਾ ਅਮੋਲਕ ਜੀਵਨ ਮਾਇਕੀ ਭਰਮ- ਭੁਲੇਖਿਆਂ ਨਾਲ ਕੂੜੀਆਂ ਤੇ ਹੋਛੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ।

ਹੇਠਲਾ ਬਿਉਰਾ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਗਲੇਰੇ ਧਾਰਮਿਕ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸਹੀ ਤੇ ਉਚੇਰੀ