ਲਈ ਆਤਮਿਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ‘ਅਨੁਭਵੀ ਗਿਆਨ’ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।

ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਇਸ ਉਚੀ-ਸੁਚੀ ‘ਬ੍ਰਹਮ ਬਾਣੀ’ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵਿਰਲੇ ਗੁਰਮੁਖ ਹੀ ਅਨੁਭਵ ਦੁਆਰਾ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ, ਬੁੱਝ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ‘ਇਲਾਹੀ ਮੰਡਲ’ ਵਿਚੋਂ ਭੀ ‘ਇਲਾਹੀ ਰੌਂ’ ਅਥਵਾ

ਆਦਿ ਸਦੀਵੀ ‘ਰਵਿ-ਰਹੇ-ਭਰਪੂਰ’ ਹਨ।

ਇਸ ‘ਇਲਾਹੀ ਰੌਂ’ ਅਥਵਾ ‘ਸਬਦ’ ਦੀ ‘ਧੁਨੀ’ ਨੂੰ ਹੀ ‘ਧੁਰ ਕੀ ਬਾਣੀ’ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।